TİP’ten otizm açıklaması: ‘Bir gün değil, her gün mücadele’

Türkiye İşçi Partisi Engelli Hakları Komitesi, 2 Nisan Dünya Otizm Farkındalık Günü’ne ait yaptığı açıklamada, “Bu ülkede yaşayan herkes ya bu sorumluluğun modülü olacak ya da bu eşitsizliğin ortağı olmaya devam edecektir. Farkındalık bir gün değil, bir ömür biçimidir. Haklar ertelenemez, görmezden gelinemez, sembolik günlere hapsedilemez. Artık kelam değil, sorumluluk vakti. Artık vitrin değil, eşit ömür vakti. Artık bir gün değil, her gün çaba vakti. Aksi halde 2 Nisan; farkındalık günü değil, toplumsal vicdanı susturmak için anlatılan bir masal olarak kalacaktır” sözünü kullandı.

Türkiye İşçi Partisi Engelli Hakları Kurulu, 2 Nisan Dünya Otizm Farkındalık Günü hasebiyle “Ya sorumluluğun kesimi olacağız, ya eşitsizliğin ortağı. Bir gün değil, her gün mücadele” başlıklı yazılı açıklama yaptı. Açıklamada şu sözlere yer verildi:

“2 Nisan’da ‘farkındayız’ demek kolay. Sıkıntı olan, yılın geri kalan 364 günü sorumluluk almaktır. Bu ülkede otizmli bireyler için gerçek değişim yaratma iradesi göstermeyen herkesin ‘farkındalık’ söylemi, boş bir kelamdan ibarettir. Açık konuşuyoruz: Otizmli bireyler bu ülkede sistemli bir biçimde yalnız bırakılıyor. Eğitimde, istihdamda, kamusal hayatta yok sayılıyor; hakları kağıt üzerinde bırakılıyor. Saray rejiminin bir yandan kurullar kurup öbür yandan en temel hakları gasp etmeye devam ederken ‘farkındayız’ demesi; palavra masalarında yazılmış bir masaldan öbür bir şey değildir. Bu masalın karşısında gerçek olan tek şey, yılın 364 günü yok sayılan hayatlar ve taşınmak zorunda bırakılan ağır bir sorumluluktur.

Bu yıl 2 Nisan’a sadece ülke içindeki eşitsizliklerle değil, birebir vakitte Orta Doğu’da süren kanlı emperyalist akınların gölgesinde giriyoruz. Savaşın yarattığı yıkım sadece kentleri değil, vücutları ve hayatları da parçalamakta. Savaşlar bir yandan sakat vücutlar üretirken, başka yandan her cinsten engelli ve nöroçeşitli bireyi en sert biçimde vuruyor. Sıhhat hizmetlerine erişimin çökmesi, bakım ağlarının dağılması, mecburî göç ve yoksulluk; engelli bireyler için hayatı daha da ağırlaştırıyor. Bu gerçek, engellilik sorununun sırf toplumsal değil, tıpkı vakitte savaş, yoksulluk ve emperyalizmle direkt temaslı politik bir sorun olduğunu açıkça göstermekte.

“ARTIK KELAM DEĞİL, SORUMLULUK ZAMANI”

Her yıl tekrarlanan etkinlikler, paylaşılan iletiler ve gösterilen kelamda hassasiyet; gerçeği değiştirmiyor. Bu sistem, farkındalık üretmiyor; sorumsuzluğu olağanlaştırıyor. Ve herkesin yüzleşmesi gereken bir gerçek var: Bu yükü gerçek manasıyla büyük ölçüde taşıyan ailelerdir ve özellikle bayanlar, annelerdir. Devletin yapmadığını yapmak zorunda bırakılan, sistemin açığını kapatan, görünmeyen emeğiyle ayakta duran bayanlar, anneler… Bu tablo bir eksiklik değil, açık bir toplumsal devlet çöküşüdür.

Buradan bir davet yapıyoruz: Bu ülkede yaşayan herkes ya bu sorumluluğun modülü olacak ya da bu eşitsizliğin ortağı olmaya devam edecektir. Farkındalık bir gün değil, bir hayat biçimidir. Haklar ertelenemez, görmezden gelinemez, sembolik günlere hapsedilemez. Artık kelam değil, sorumluluk vakti. Artık vitrin değil, eşit hayat vakti. Artık bir gün değil, her gün uğraş vakti. Aksi halde 2 Nisan; farkındalık günü değil, toplumsal vicdanı susturmak için anlatılan bir masal olarak kalacaktır.”